De Morgen: Een verrassende leeservaring van formaat

De kleine Odessa is een erg vlot geschreven en spannend fantasieverhaal over een meisje op zoek naar haar verdwenen ouders, en over Scribopolis, een magische schrijversstad waar een stelletje ‘onsterfelijke’ schrijvers de dienst uitmaken. Maar er is veel meer te beleven. Van Olmen bouwt een ingenieuze gelaagde constructie uit: een grappig, ontroerend en meeslepend avonturenverhaal met goeien en slechteriken, een terloopse maar efficiënte initiatie in de wereldliteratuur, een coming of age-plot met behoorlijk wat psychologische diepgang én een interessante beschouwing over de kracht van verhalen en literatuur. Kortom een boek waarin voor elke lezer wat te rapen valt.

De kleine Odessa is een wervelend boek dat de lezer in een tomeloze vaart meeneemt. Een verrassende leeservaring van formaat.

Annemie Leysen
De Morgen | 21/04/10

De Standaard: ‘Dit is fantasy van een hoog karaat.’

Wie doet het hem na? In één scène Shakespeare, Dostojevski en Hercule Poirot met elkaar laten praten? Debutant Peter Van Olmen laat nog meer dingen van dat slag gebeuren in zijn fantasyroman De kleine Odessa. Odessa, de jonge heldin, komt oog in oog te staan met figuren uit Griekse mythen, de ridders van de Ronde Tafel, sprekende planten en dieren, griezels die geheel uit insecten zijn opgetrokken, enzovoort, enzovoort.
Een prutsauteur zou met zo’n bonte casting niet ver geraken, maar Peter Van Olmen houdt meer dan vierhonderd bladzijden alle balletjes vakkundig in de lucht.

Het slaat ook allemaal ergens op. In het universum waar Odessa leeft, en dat vaagjes lijkt op het onze, bestaat er een stad waar grote schrijvers waarlijk onsterfelijk zijn, en de personages uit hun boeken echt kunnen bestaan. Het spreekt vanzelf dat dit paradijs van de verbeelding belaagd wordt door een booswicht – een afvallige en afgunstige schrijver.

In de eerste plaats is dit een bijzonder spannende avonturenroman. Want Odessa krijgt heel wat taken met mytische boventonen voorgeschoteld: uitvissen wie haar vader is, haar moeder terugvinden, allerlei proeven ondergaan, een lange tocht maken, binnendringen en ontsnappen uit een duister kasteel.

Daarbovenop is deze roman een speelse puzzel van nadrukkelijke en bedekte verwijzingen naar de wereldliteratuur.

De kleine Odessa is een levendig boek dat geschreven is met veel verbeeldingskracht, vakmanschap en humor. Dit is fantasy van een hoog karaat.

Filip Huysegems
De Standaard | 26/03/10

Humo: De Gouden Uil bijlage

Een meeslepend, breed uitwaaierend verhaal over de aandoenlijke Odessa, een meisje van twaalf dat in Scribopolis belandt, een geheimzinnige stad waar legendarische schrijvers en literaire personages (Dostojevski! Shakespeare! De zusjes Brönte!) bien étonnés de se retrouver ensemble zijn. Daar blijft het niet bij: Van Olmen dolt met Griekse mythen, voert een fantastische booswicht op en laat pagina na pagina zijn fantasie stromen. En: ziet zijn kleine heldin een ontroerende zoektocht naar haar vader ondernemen.

Een zeer hoge inzet, een sterk verhaal en tonnen stilistische bravoure. Kan de jury eigenlijk om Odessa heen?

De kleine Odessa op Ezzulia.nl

DIEPE INDRUK

Eens in de zoveel tijd verschijnt er een boek dat zó origineel en zó goed geschreven is, dat het je leeswereld op z’n kop kan zetten. Ik had dat eerder dit jaar met het tweede en derde deel van de Millenniumtrilogie van Stieg Larsson. Boeken waarmee je in feite voor een bepaalde tijd uit de wereld stapt en je geen tijd hebt om je nog langer zorgen te maken over de kredietcrisis, de Mexicaanse griep, de Q-koorts of de vakantiehuisjes van de Koninklijke familie. Jammer genoeg komen dit soort, bijna buitenaardse, leeservaringen niet al te vaak voorbij, maar 2009 is blijkbaar een bijzonder jaar. Want vorige maand werd ik verrast door het debuut van Peter van Olmen, die bij uitgeverij Van Goor zijn jeugdboek De Kleine Odessa mocht uitbrengen. Totaal onvergelijkbaar met de trilogie van Larsson, maar toch is er wel degelijk één overeenkomst: ook het boek van Peter van Olmen maakte een diepe indruk op mij.

Het idee van Peter van Olmen is ontzettend origineel en bijna niet te weerstaan. Beroemde auteurs als Shakespeare, Dostojevski, Dante, de zusjes Brontë, Franz Kafka en Oscar Wilde blijken allemaal nog te leven in het prachtige Scribopolis en de inwoners zijn in staat om allerlei personages uit beroemde boeken tot leven te roepen. […] Tussen al deze magie en de vaak geniale vondsten van Peter van Olmen is Odessa op zoek naar haar vader, terwijl ook haar moeder op vreemde wijze is verdwenen. […] Het verhaal heeft enorm veel vaart en bevat veel spanning en humor, maar ook ontroerende momenten. De zoektocht naar haar vader brengt Odessa vaak in gevaarlijke situaties, vooral als ook Mabarak, de kwaadaardige auteur, zich met de zaak gaat bemoeien.

De Kleine Odessa is een geweldig boek en zeer geschikt voor jonge en oudere lezers. Het is onmogelijk om niet te vallen voor het originele en spannende verhaal. Hulde ook aan de uitgever die De Kleine Odessa in een prachtige uitvoering op de markt heeft gebracht. Gebonden, met leeslint en met kleine, sfeervolle illustraties aan het begin van alle hoofdstukken.

Met een beetje geluk is dit pas het eerste deel in een serie van Peter van Olmen over de kleine en dappere Odessa en valt er volgend jaar om deze tijd wederom een hoop te genieten.

5 sterren

Eric Herni | www.ezzulia.nl

www.ezzulia.nl/recensies/auteurs/olmen/kleineodessa.html

De Leeswelp

Dit boek is een enorm ambitieus, maar zeer geslaagd debuut. De auteur zegt in ‘Schrijven Magazine’ (2009, nr. 5) over zijn dochter die hij observeerde tijdens het lezen: “Ze las zoals ze nog nooit gelezen had, in één ruk honderdtachtig bladzijden. ‘s Avonds moest ik het haar uit handen rukken om haar in bed te krijgen. Toen dacht ik: dit is best goed. Dat was een mooie ervaring”. Beter kan ik mijn eigen ervaring niet samenvatten.

Jonge lezers zullen veel plezier beleven aan dit spannend avonturenverhaal met een enorme vaart. Maar het boek is meer dan dat: het is bovenal een intertekstueel netwerk van jewelste. De verwijzingen naar grootse schrijvers, legendarische personages, mythologische figuren en bekende boeken en films, zijn ontelbaar. Meer ervaren lezers vinden in de vaak subtiele verwijzingen een enorme meerwaarde in het boek, dat filosofische levensvragen niet uit de weg gaat. Bovendien gaan het avontuur en de vaart in het verhaal nooit ten koste van de aandacht voor Odessa’s personage, haar vragen en gevoelens.

Tine Verachten – De Leeswelp 2009 nr. 9

Jaapleest

Peter van Olmen zet niet lullig in met zijn debuut De Kleine Odessa. Een gelaagde fantasyroman waarin naast al die beroemde schrijvers ook nog eens een stoet aan eenhoorns, draken en mythologische wezen voorbij marcheert. Van Olmen creëert een wereld waarin bestaande personages en verzonnen figuren naast elkaar bestaan en met elkaar de strijd gaan.

De zoektocht van Odessa naar haar vader is de rode draad. Ze komt via ingewikkelde wegen terecht in de schrijversstad waar romanfiguren middels zogenaamd muzenpoeder uit de boeken tevoorschijn worden gehaald. Ook is er nog een magisch boek dat een grote rol speelt en kan Odessa via een soort Olympische Spelen dichter bij de waarheid komen. Ze wordt daarbij geplaagd door warme gevoelens voor Orpheus en gesteund door een wat maffe, sigarenrokende vogel die vooral geen mus genoemd mag worden en snedig commentaar vanaf de zijlijn geeft. Kortom: het is niet bepaald misselijk wat deze debuterende Vlaming ons voorschotelt.

Van Olmen legt de lat hoog voor de lezer maar ook zeker voor zichzelf, op het gevaar af dat hij ten onder gaat in de veelheid van lijnen en lagen. Een roman als deze kan gemakkelijk gaan rammelen omdat de auteur zich vertilt aan de potpourri van personages en thema’s. Gelukkig gebeurt dat niet en houdt Van Olmen het hoofd boven water. Het stramien is stevig en de details zijn dubbel gechecked zodat de de ingewikkelde puzzelstukjes sluitend in elkaar passen.

Een verrassend debuut dat ook veelbelovend genoemd mag worden.

Jaap Friso

www.jaapleest.nl/recensies/jeugdboek/shakespeare-tussen-de-draken

www.verteleens.be

Dit boek leest als een trein, en is toch zoveel meer dan pure ontspanning. Dit boek heeft alles, al besef ik dat dit klinkt als een reclamepamfletje.

Want wat de achterflap belooft, word helemaal waar. De stad vol boeken bestaat, en ze komt op een geweldige manier tot leven.

Dit boek zit boordevol verwijzingen naar andere boeken en beroemde schrijvers, en wel met verve en humor, maar nooit zomaar ergens tussenin gegooid. Verwacht in “De Kleine Odessa” geen magie om de magie, die wordt alleen aangewend als dit het verhaal kan dienen. Dit boek heeft het helemaal: en de ambitie van de auteur om een boek vol boeken te stoppen: hij slaagde met verve.

Mensen in dit boek zijn ook echt mensen van vlees en bloed, er is geen actie om de actie, alles, alles dient het verhaal en houdt de lezer gekluisterd tot aan de laatste bladzijde, waarna die deels uit spijt dan maar het toemaatje met de personages die in het boek voorkomen helemaal uitleest, om dan met pijn in het hart, te moeten bekennen dat het boek nu ECHT uit is.

Katrien Temmerman

www.verteleens.be/2010/01/03/de-kleine-odessa-peter-van-olmen-nicole-de-cock

Opiniestuk op Recensieweb.nl

Skeelerend langs Shakespeare en Dostojevski

Soms lijkt het alsof overal al eens over geschreven is: van romantiek, oorlog en avontuur tot pratende dieren en geheime koninkrijken. Als schrijver zou je bij de pakken neer kunnen gaan zitten als je leest wat je voorgangers al gepubliceerd hebben. Waarom nog proberen om Shakespeare, Tolkien of Dostojevski naar de kroon te steken?
Peter van Olmen, schrijver van De kleine Odessa heeft van de nood een deugd gemaakt – hij is de verhalen van beroemde auteurs niet uit de weg gegaan, maar heeft ze in zijn avonturenroman geïntegreerd.

De kleine Odessa kan nog niet het niveau van In de ban van de ring of Hamlet bereiken, maar als Van Olmen zo doorgaat kan hij voorzichtig beginnen te dromen van een eigen huis in Scribopolis!

www.recensieweb.nl/opinie/3091/Skeelerend+langs+Shakespeare+en+Dostojevski.html

Gemma VenhuizenRecensieweb.nl

Interview door Annemie Leysen in DeMorgen van 25/11/09 p.41

Hieronder kan je de volledige tekst van Annemie Leysen lezen, er staat net iets meer in dan in de Morgen verschenen is…

De mensen zijn meester van hun eigen verhaal, en niemand zal dat ooit veranderen’

Een gesprek met Peter Van Olmen

Met zijn debuutroman ‘De kleine Odessa’ staat Peter Van Olmen meteen op het podium. Het boek kreeg onlangs een premie van de provincie West-Vlaanderen en op de Frankfurter Buchmesse in oktober was er meer dan gewone belangstelling van internationale uitgevers. Intussen is er een Duitse vertaling op komst en heeft een Amerikaanse agent de rechten in handen. In Nederland en Vlaanderen wordt het boek enthousiast onthaald. ‘De kleine Odessa’ is op het eerste gezicht een erg vlot geschreven en spannend fantasieverhaal over een meisje op zoek naar haar vader, en over Scribopolis, een magische schrijversstad en een stelletje ‘onsterfelijke’ schrijvers. Maar er is veel meer.

Een gesprek over het boek, inspiratiebronnen, gelaagdheid en thematiek met de schrijver, een wat aarzelende, bescheiden family man, in zijn gezellige huis bij het Berchemse Dageraadplein, tussen rondslingerend speelgoed en hondenbrokken.

‘Ik schreef eerder een paar sprookjes, in Godfried Bomansstijl, maar dit is mijn eerste gepubliceerde boek. Toegepaste Economische Wetenschappen is mijn vak. Niet meteen een vooropleiding voor het schrijverschap, dus. Ik doceer bedrijfspsychologie en milieuvakken aan een Antwerpse Hogeschool. Mijn fascinatie voor literatuur heb ik altijd gescheiden gehouden van mijn professionele bezigheden. Ook van mijn studiekeuze, nu ik erover denk: die belangstelling wilde ik in mijn eentje, op mijn manier koesteren. ‘De kleine Odessa’ heb ik dan ook in stukken en brokken geschreven, tussen het ‘echte’ werk door. Ik heb er acht jaar over gedaan, en er waren meerdere versies. Toen het tenslotte klaar was stuurde ik het manuscript rond. Als absolute nieuwkomer had ik geen idee hoe de jeugdboekenwereld in elkaar zit. Een paar uitgevers vonden het verhaal een beetje ongeloofwaardig, vermoed ik, maar ik kreeg heel wat enthousiaste respons. Uiteindelijk verscheen het bij Van Goor. En daar ben ik best tevreden mee.’.

Wilde u een fantasy-verhaal schrijven? Daar lijkt het wel op. De vele magische en mythologische verwijzingen liegen er niet om.

‘Ach, fantasy, dat is dan weer zo’n categorie. Zo werk ik niet. Pure fantasy is niet aan mij besteed. Dat doet me niks. Het lijkt me een erg beperkt genre, waarin geen ruimte is voor psychologische diepgang. Fantasie, verbeelding, dat boeit me wél. Toegegeven, er zitten heel wat magische elementen in mijn boek. Maar ik wilde vooral beelden en vragen oproepen in de hoofden van de lezers. Daar was het me vooral om te doen. Scribopolis (een imaginaire boekenstad waar de onsterfelijke schrijvers uit de wereldliteratuur wonen en werken; A.L.) is de setting van mijn verhaal. En zo’n setting moetkloppen.Een historische roman over Parijs in de jaren 1700 of over Vlaanderen in de 19de eeuw is evengoed irreëel. De psychologie en de thematiek die onder de setting zitten zijn veel belangrijker. Als die interessant zijn, en kloppen dan mag het decor dat van Star Wars of Tolkien zijn. Of het mag zich in een bureau in Amsterdam afspelen. Dat doet er dan niet toe. Boeken zijn hoe dan ook een portaal naar een andere wereld.’.

Was Jostein Gaarder, met zijn ‘Wereld van Sofie’ een inspiratiebron? Wilde u de wereldliteratuur toegankelijk maken met uw boek, zoals Gaarder dat deed met de filosofie?

‘Nee, zeker niet. ‘De wereld van Sofie’ is geschreven om de filosofie behapbaar te maken voor kinderen. Het boek geeft een goed beeld van de filosofische geschiedenis, eerder dan dat het een spannend verhaal vertelt. Mijn opzet was anders. Ik had geen didactische bedoelingen en een initiatie in de literatuur moest mijn boek niet worden. Als het toch dat effect heeft, dan is dat een meevaller, natuurlijk. Mijn zoon van 15 is meteen Shakespeare gaan lezen. En nu staat Dostojevski op zijn lijstje. Zo zie je maar… Ik zie ‘De kleine Odessa’ als een avontuurlijk verhaal, met een psychologische ondergrond, dat zich afspeelt in de wereld van de literatuur. Mijn boek wordt inderdaad wel eens vergeleken met het werk van Cornelia Funke, Jostein Gaarder of Philip Pullman. Die boeken had ik nooit gelezen, toen ik begon te schrijven. Ik wilde in de eerste plaats een goed verhaal schrijven. Mijn inspiratie komt ergens anders vandaan. Het zit zo: ik was Ulysses van James Joyce aan het lezen. Een schitterend boek! En het inspireerde me. De naam van de heldin, de kleine Odessa, heeft daar trouwens alles mee te maken. Het basisgegeven – Odysseus op weg naar huis en zijn familie – was het uitgangspunt. Daar ben ik mee begonnen. In mijn boek maakt een meisje, de kleine Odessa, op haar zoektocht naar haar ouders heel wat avonturen mee voor ze eindelijk ‘thuiskomt’. De Odyssea is een stapelverhaal, waarin het ene avontuur op het andere volgt. Ik wilde eerder een stevige spanningsboog inbouwen, een samenhangend verhaal schrijven. ‘

U voert in uw boek nogal wat figuren uit de wereldliteratuur op, die personages van vlees en bloed worden en een wezenlijke rol spelen in uw verhaal. Klopt het beeld dat u van ze ophangt met de realiteit? Bent dat allemaal gaan uitzoeken?

‘De auteurs waarover ik het heb zijn voor mij oude bekenden. Shakespeare, Dostojevski, de klassieken kortom, ik heb ze allemaal gelezen en ze passioneren me mateloos! Bij het bedenken van die schrijverspersonages combineerde ik hun ware aard – voor zover daar iets over geweten is natuurlijk – , de sfeer van hun werk en soms ook wel personages uit hun boeken. In mijn boek zit Dostojevski de ‘Raad der Onsterfelijken’ van Scibopolis voor. In werkelijkheid was hij blijkbaar een opvliegend man en ook nog gokverslaafd. Een gedreven figuur maakte ik van hem, die worstelt met de slechte kanten van de mens. Misschien doe ik hem een beetje onrecht aan op die manier. Waarschijnlijk was hij een goed, gelouterd mens. Meer een Aljosja, uit ‘De gebroeders Karamazov’. Mijn Dostojevski heeft eerder iets van de Raskolnikov uit ‘Schuld en boete’. Kafka straalt als personage uitgesproken de sfeer uit van zijn boeken: de ondoorzichtige, absurde regels, de onderdrukking, daar heeft hij dan weer mee te maken…

Ik refereerde ook wel eens naar de grote literatuur. Zo hebben de zusjes B., (de zusters Brontë; A.L.) die zich in Scribopolis over Odessa ontfermen, het in onvervalste Brontëstijl over ‘woeste hoogten’ en gierende winden. Ook uit Shakespeare heb ik hier en daar geciteerd. Dat vond ik leuk om te doen. Volwassenen zullen die verwijzingen ongetwijfeld herkennen.

Ik heb opzettelijk geen hedendaagse schrijvers opgevoerd, ondermeer vanwege problemen met copyrights. Als je bijvoorbeeld Salmon Rushdie als held zou gebruiken, dan krijg je al meteen discussies. En dat wilde ik vermijden. ‘

Shakespeare is in uw boek de vleesgeworden integriteit. De afvallige schrijver Mabarak is dan weer de absolute slechterik. Hoe kwam u bij die figuur uit?

‘Dat was een probleem. In een eerste versie gebruikte ik de Romeinse dichter Catullus als dummy. Maar dat was geen succes. Ik kon moeilijk een schrijver uit de wereldliteratuur de rol van slechterik geven… Bovendien heeft Catullus niets met Shakespeare te maken. Dan heb ik er maar een verzonnen. Een personage dat tegelijk boezemvriend en rivaal van Shakespeare zou zijn. Ik begon te spelen met de omstreden identiteit van William Shakespeare. Zijn werk wordt door de zogenaamde anti-stratfordians aan anderen toegeschreven. Met de namen van mogelijke ‘Shakespeares’ knutselde ik Sir Edward de Mabarak bij elkaar: Christopher Marlowe, Francis Bacon, Sir Edward de Vere … Dat zit er dus achter. In het boek wordt overigens verwezen naar die hele kwestie van het dubieuze auteurschap van Shakespeare.’

Odessa is een pienter, grappig, ondernemend en getalenteerd meisje, dat fluks op haar skeelers doorheen het boek evolueert. Bovendien blijkt ze ook nog ‘De Ware’ te zijn, de uitverkorene die als enige in het magische ‘Boekus’ mag schrijven. Geen Harry Potter, dus?

‘In mijn hoofd was dat personage altijd al een meisje. De vader-dochter relatie vind ik erg boeiend. Misschien is het geen slimme zet geweest. Jongens lezen blijkbaar liever geen verhalen met meisjes in de hoofdrol… Meer nog: ook bij voorkeur geen boeken van vrouwelijke auteurs! J.K.Rowling werd door haar uitgever zelfs aangeraden haar voornaam Joanna niet op Harry Potter- covers te zetten, stel je voor! Maar voor mij moest het dus een meisje van elf zijn, dat haar vader wil vinden en dat op haar zoektocht een hoop teleurstellingen te verwerken krijgt.Dat is meteen ook de psychologische laag in het boek: hoe Odessa geconfronteerd wordt met de harde werkelijkheid wanneer blijkt dat de verhalen die ze zichzelf vertelde over haar vader niet blijken te kloppen. Bovendien vraagt ze zich af in hoever ze zich verantwoordelijk moet gedragen, met de bijzondere kracht die ze blijkt te hebben, en of ze als ‘De Ware’ haar eigen geluk wel mag nastreven.’

Uw boek vertelt geen vrijblijvend avonturenverhaaltje. Naast het spannende verhaal en de psychologische dimensie is ook het thema van de kracht van de literatuur onmiskenbaar aanwezig.

Dat klopt. De kracht van verhalen en boeken is inderdaad het onderliggende thema. En de functie die ze in ons leven hebben: of ze moeten inspireren of sturen. Daar gaat het over. Mabarak wil via het magische Boekus de wereld van boven uit besturen. Wat hij daarin schrijft moet gebeuren. Ik had daarbij Plato met zijn ideale maatschappij en zijn éne waarheid voor ogen. De dictatuur van de idee, die van bovenaf moet worden doorgedrukt, zoiets. Shakespeare bekijkt het anders. Met zijn boeken wil hij de wereld verbeteren en de mensen ondersteunen.

Maar ook hier komt er een psychologische aspect bij kijken. Verhalen zijn ontzettend belangrijk in een mensenleven. Iedereen heeft wel een verhaal in zijn hoofd over wie en hoe hij is. Dat verhaal stuurt het handelen heel sterk. Mensen gedragen zich naar het verhaal dat ze zichzelf vertellen. Of nog anders gezegd: het zelfbeeld bepaalt voor een groot stuk hoe men handelt. In die mate zelfs dat men liever zijn leven opgeeft dan zijn zelfbeeld. Zover kan dat gaan! De psychologische kracht van dat eigen verhaal is enorm. De Shakespeare in ‘De kleine Odessa’ biedt interessante verhalen aan, zodat mensen betere verhalen in hun hoofd krijgen.

De gelaagdheid in mijn boek heeft alles met mijn grenzeloze bewondering voor Shakespeare te maken. In zijn stukken zit alles tegelijk: sterke plots, indrukwekkende personages, humor, psychologische diepgang én morele vraagstukken. En ze zijn ook nog prachtig geschreven. Hij is de meest genereuze schrijver die ik ken!

Zoiets probeerde ik met ‘De kleine Odessa’ benaderen: een meeslepend boek, met een spannende plot, sterke karakters, humor en drama. Maar ook met psychologisch doordachte personages, die morele keuzes moeten maken. Een boek waar kinderen blij van worden en waar meer ervaren lezers ook wat aan hebben. En hopelijk grijpen die kinderen er later nog naar terug om de diepere lagen te ontdekken. Dat zou mooi zijn!

Annemie Leysen

De kleine Odessa op www.pluizuit.be

“Het verhaal is in een heel makkelijke maar mooie taal geschreven zonder haperingen of moeilijk geconstrueerde zinnen. Het verhaal zit perfect in elkaar, het gebruik van al die schrijvers in de door hun gecreëerde stad Scribopolis, klopt tot in de details.

Vanaf het eerste ogenblik, de eerste regel, is de lezer aan het verhaal gekluisterd en het laat hem niet meer los! Hij zit volledig mee in de huid van Odessa, van begin tot einde.

Prachtig, subliem, schitterend! Dit boek MOET je gelezen hebben!”

Pol Van Damme

http://www.pluizuit.be/091004/De%20kleine%20Odessa.htm

De kleine Odessa op www.verteleens.be

“De kleine Odessa deed me meermaals aan Philip Pullman denken, een van mijn lievelingsauteurs. De spanning zit er vanaf de eerste paragraaf stevig in, en ook de rest van het verhaal is geschreven met veel vaart (soms letterlijk).

Bovendien is het verhaal erg gelaagd – wie een sterke plot wil komt zeker aan zijn trekken, er zit humor in het boek, maar tegelijkertijd worden er tussen de lijnen grote filosofische thema’s aangesneden en wie wat thuis is in de literatuurgeschiedenis kan zich vermaken met verschillende leuke knipogen naar de klassiekers.

Een bijzonder ambitieus en geslaagd debuut dus – ik ben zeker dat we nog veel van Peter Van Olmen zullen horen.”

Dr. Vanessa Joosen, docente jeugdliteratuur aan de UA

“Kinderen, nog zonder literair of/en historisch referentiekader, zullen het eerder dan volwassenen als een zuiver avonturenverhaal lezen. Best een spannend en goed opgebouwd avonturenverhaal, en ik stel me voor dat er voor hen later, bij een effectieve duik in de literatuur en mythologie, mede door dit boek een lichtje zal branden.

Een avonturenverhaal ook met een heel aantrekkelijk hoofdpersonage: Odessa, een vrijpostig, avontuurlijk, maar in vele opzichten nog naïef meisje van 11, een gedroomd typetje om zich op de zelfde leeftijd mee te identificeren. Een hoofdpersoon die hetzelfde voelt als de lezer (over haar vader bijvoorbeeld, en haar dromen over de ideale wereld, maar ook haar boosheid over het haar aangedane onrecht), maar die toch net iets (veel) meer durft dan de lezer en dus spannende avonturen beleeft. Ze is bovendien pienter, skeelert vlug en lustig door het verhaal, heeft een nuchtere kijk, praat vaak in zichzelf, hetgeen zeer relativerend werkt en heeft daarenboven ook nog een kanarie als grappige, nuchtere commentator die zijn mening ongezouten debiteert.

Als volwassene vond ik het spelen met de geschiedenis en de literatuur echt leuk, vooral omdat Van Olmen het spel tot in de kleinste details, of zinswendingen doorvoert, bijv. in de manier waarop de zusjes Brontë spreken en indirect verwijzen naar het thema van hun boeken, idem voor Dostojevski en Kafka, Shakespeare (” Brutus, jij ook?”) Poirot en Holmes, maar ook de enscenering: Mino(taurus) die het paleis van Mabarak door en door kent, want het is een echt doolhof…

Je kan ook op zoek gaan naar de filosofische thema’s én het verhaal ontleden op basis van de psychologie: de zoektocht naar een vader, de moeilijke stap van de kindertijd naar de pubertijd…etc.

Ik denk dat het leesgrage kinderen er zich geen kopzorgen over zullen maken. Het avonturenverhaal blijft hoe dan ook recht, daar zorgt o.a. de heel vlotte taal voor. Van Olmen heeft de juiste toon gevonden.

Jet Marchau

De kleine Odessa in NRC-Handelsblad

Een Sigaarrokende kanarie geeft commentaar

“In De kleine Odessa verschijnen en verdwijnen mensen en mythische figuren in en uit het verhaal, met ‘muzenpoeder’. Maar anders dan in Hart van Inkt zijn deze veelal afkomstig uit de wereldliteratuur en vervullen ze met hun onsterfelijke scheppers een passende rol in het voortrazende, gelaagde verhaal.

Dat verhaal vertelt over het opgroeiende meisje Odessa – een dichttalent – dat ergens in een oude stad, tijdens een donkere regennacht aanschouwt hoe haar moeder door spookachtige wezens wordt ontvoerd. Het is het begin van een spannend avontuur waarbij Van Olmen effectief langs de grens tussen werkelijkheid en fantasie loopt, met veel onverwachts trapgestommel en duistere fluisterstemmen. Wanneer Odessa met haar ‘beschermheer’ Lode. A. – een sigaarrokende kanarie die de gebeurtenissen met humor becommentarieert en relativeert – ontdekt dat de muze Calliope haar moeder is, besluit ze zowel haar moeder te vinden alsook haar onbekende vader ‘met wie ze zich innerlijk verbonden voelde, over tijd en ruimte heen’.

Odessa’s queeste brengt haar in de verborgen stad Scribopolis waar alles, soms met een knipoog, naar de boekenwereld verwijst: ‘Fraaie taal zonder verhaal’ siert de gevel van een in ‘prestigieus onleesbaar werk’ gespecialiseerde boekenwinkel; Kafka bewaakt de ondoorzichtig opgestelde regels van de ‘Raad der Onsterfelijken’; Hamlet vervult de hem op het lijf geschreven rol van bemiddelaar. En Sherlock Holmes en Hercule Poirot gaan een hilarisch, maar vruchtbaar samenwerkingsverband aan.

Behalve de setting is ook Odessa voldoende boeiend. Gaandeweg groeit innerlijke twijfel over haar afkomst. Is Odessa’s gefantaseerde vader een verheerlijkte leugen? Verwijst de ‘dark lady’ in Shakespeares sonnetten naar haar moeder en is Shakespeare haar vader? Of is het de talentvolle schrijver Mabarak, geïnspireerd op Shakespeares ‘fair youth’ (‘rival poet’), die de werkelijkheid wil (be)sturen door te schrijven in het verdwenen, magische boek Boekus?

Van Olmen bevraagt hier zowel de verantwoordelijkheid van de schrijver als de keuzevrijheid van ieder individu. Is fantasie bedoeld om de wereld te ondersteunen of te beteugelen? In hoeverre mag je het leven onderwerpen aan wat een boek ‘predikt’? Hoewel deze vragen enigzins verloren gaan in het breedvoerige verhaal is De kleine Odessa lezenswaardige fantasy.”

Mirjam Noorduijn in de boekenbijlage van NRC-Handelsblad (18/09)

Interview in Schrijven Magazine nr. 5 Okt-Nov 2009

De kleine Odessa in Kerk & Leven

Hoe goeie boeken de wereld kunnen weerspiegelen

“Over het leven en de eeuwigheid kun je eeuwig filosoferen, maar je kunt er ook een spannend verhaal over schrijven. Dat deed alvast Peter Van Olmen, en met verve, in zijn debuutroman De kleine Odessa.

Het vlotte, inspirerende verhaal laat zich meerzijdig lezen. Jonge lezers maken vlotjes kennis met memorabele schrijvers. Volwassenen kunnen grinniken bij Van Olmens uitgekiende literaire spel. De maniers waarop Shakespeare en zijn kompanen spreken en handelen, situeert hen in de tijd en verwijst naar hun karakter en het thema van hun boeken. Jonge lezers zullen later, bij een daadwerkelijke duik in de literatuur en mythologie, ongetwijfeld terugdenken aan dit boek.

Ten slotte is De kleine Odessa ook een filosofisch verhaal over de zoektocht naar een vader en de moeilijke stap van de kindertijd naar de pubertijd.

Een zinvol gelaagd, fantastisch en vlot geschreven avonturenverhaal dus, dat volgens ons een mooie toekomst tegemoetgaat.”

Jet Marchau – Kerk & leven – 4 november 2009


Facebooktwittergoogle_pluspinterest

Post a Comment

Your email is kept private. Required fields are marked *